Het was geschiedenisleraar Mike Penney die met het idee op de proppen kwam om zijn leerlingen eens goed beet te nemen. Hij gebruikte het jaarlijkse “studentenfilmfestival” om zijn slag te slaan. Terwijl de studenten voor de camera nietsvermoedend antwoord geven op vragen als “wat is jouw favoriete les?” en “wie is jouw favoriete leerkracht”, wanen de lesgevers achter hen zich op een dansvloer: de ene man al wat indrukwekkender en leniger dan de andere.

Achteraf bekeken is Penney in de wolken met de practical joke. Pas op de dag van het studentenfilmfestival kregen de leerlingen voor de eerste keer de beelden te zien. “Het was bijzonder moeilijk voor mij om niet in de lach te schieten bij het filmen, maar het eindresultaat mag zeker gezien worden.”

Hij monteerde de beelden op het liedje “Wanna dance with somebody” van de recent overleden Whitney Houston en nadat de leerlingen de beelden hadden gezien, werden ze ook op YouTube geplaatst. Daar werden ze in een week tijd al meer dan 200.000 keer bekeken.

Het Giza Plateau is in vele opzichten bijzonder. Hier bevinden zich de beroemde Piramiden van Giza. De piramiden kunnen ons immens veel vertellen over de kunst, het schrift, het hiernamaals en architectuur van de oude Egyptenaren. Tegelijkertijd heeft het Plateau ook te maken met diverse bedreigingen. Vandalisme en erosie, bijvoorbeeld. Wetenschappers vroegen zich dan ook af hoe ze het Plateau het beste konden beschermen en tegelijkertijd de schatten die hier te vinden zijn voor zoveel mogelijk mensen toegankelijk kunnen maken. Het resultaat is Giza 3D.

Loop er rond

Loop met Giza 3D op het Plateau rond en zie wat archeologen en Egyptenaren zagen. Je kan de schatten van Giza vanuit alle hoeken bekijken. Bezoek bijvoorbeeld de beroemde Grote Piramide of één van de vele tempels die het Plateau rijk is. Bekijk waar objecten die nu in musea te zien zijn, oorspronkelijk werden aangetroffen. En zie hoe het plateau zich door de jaren heen ontwikkeld heeft.

Bestuderen

Dit 3D-project is de ultieme manier om studenten kennis te laten maken met het rijke erfgoed van Egypte.
Giza 3D is zeer realistisch en zeker de moeite waard om eens in te duiken. Nieuwsgierig? Duik hier direct de piramiden of tempels in. 

De Duitse Paul Ketz bedacht de Pfandring. Dit is een simpele ring om een prullenbak heen (een soort bierdienblad waar je je flessen in kunt zetten) in een felle, opvallende kleur.

Jongeren kunnen tijdens het uitgaan, shoppen of sporten in een makkelijke beweging hun bierflesje, glas of drinkflesje op straat kwijt. Zo wordt het milieu niet vervuild en kunnen producten gerecycled worden.

Daarnaast heeft het ook een maatschappelijke waarde: mensen met minder geld (bijvoorbeeld zwervers) of mensen die graag de stad schoonhouden, kunnen een centje verdienen door de flessen met statiegeld terug naar de supermarkt te brengen. Een win-win situatie dus!

De tien overgebleven finalisten werden eerder in mei nog onderworpen aan een professionele jury en een publieksjury. De punten van dat professionele panel telden dubbel in de eindbeslissing. Toch weerhield dat bijna duizend mensen er niet van op hun favoriete project te stemmen.

De drie winnende projecten zijn van de hand van Laurie en Elke, Eline en Yannick. Zij mogen zich een jaar lang Troef! 2012 noemen. Die titel gaat gepaard met inhoudelijke, financiële en logistieke ondersteuning van de stad Antwerpen.

Laurie en Elke gaan met hun project SAGA -Street Art, Graffiti & ARt een ruimte creëren waar jonge straatkunstenaars terechtkunnen met hun werk. Ook moet er plaats zijn om jongeren te laten experimenteren met diverse grafische technieken.

Eline werd Troef! door haar project KROCK Jongerenforum, een online ontmoetingsplaats waar alles voor en door jongeren gebeurt. Yannick gooit het dan weer over een heel andere boeg. Met zijn project Music and More wil hij jongeren met een beperking meer toegang geven tot elektronische muziek.

Gemene deler in deze drie projecten is dat ze allen het belang van de Antwerpse jongere dienen. Maar ook de projecten die niet in de prijzen vielen, worden niet vergeten. Zij kunnen bij de Antwerpse projectsubsidies terecht om hun initiatief alsnog te laten doorgaan.

© 2012 – StampMedia – Leen Baeten

‘Kies voor klimaat’ was het centrale thema van dit jaar en daarmee probeerde het festival vooral aandacht te trekken naar de huidige klimaatsveranderingen in de wereld.

Milleniumdoelstelling 7

Het festival richt zich op alle mogelijke leeftijdsgroepen, wat betekent dat er steeds een groot aantal verschillende soorten activiteiten zijn op het festivalterrein. Optredens van muzikanten van over de hele wereld, theater- en circusvoorstellingen, workshops, comedy,… Veel van deze activiteiten werden dit jaar georganiseerd rond Milleniumdoelstelling nr. 7: ‘Actief werken aan een duurzaam milieu’, maar evengoed gingen ze over interculturaliteit, duurzaamheid en toegankelijkheid: de kernwaarden waar Mano Mundo voor staat.

Kleurrijk en divers

De organisatie was alvast tevreden over de opkomst voor deze editie, zo zegt Doris Schyns van de organisatie: “Vooral zondag zag de weide zwart van het volk. Het valt ook op dat het festival elk jaar kleurrijker en diverser wordt en dat er steeds meer mensen van alle leeftijden zijn.” Voor hen was het festival dus al zeker een succes.

© 2012 – StampMedia – Moira De Graef, foto’s: Nathan De Ruwe, video: Hoi-Fung Ng, Moira De Graef, Antonio Guadamus, Nathan De Ruwe

“Ik ben al lange tijd geïnteresseerd in duurzaamheid en wil nu de theorie in de praktijk omzetten”, aldus Tine (23) die voor drie maanden naar Frankrijk gaat. “Door mee te draaien in een project, hoop ik veel bij te leren over hoe je ecologisch kan leven. Maar ik wil ook mijn Frans bijschaven, nieuwe mensen leren kennen en me even zonder internet terugtrekken in een klein boerendorp.”

Jonge WWOOF’ers

Steeds meer jongeren voelen zich aangetrokken tot een verblijf op een bioboerderij in het buitenland. “Het is het juiste moment in mijn leven om dit te doen”, vertelt Tine. “Bovendien ben ik van plan om later zelf een bioboerderij te beginnen en hoop ik nu al wat ideeën op te doen.” Ook Stijn (26) interesseert zich voor biologische landbouw. Hij werkte vijf maanden op enkele projecten in Ierland. “Op korte tijd kan je kennis maken met verschillende bedrijven en hun aanpak: van geitenwollen sokken tot no-nonsense professionals.”

Zowel de gastprojecten als de taken voor de vrijwilligers zijn zeer uiteenlopend. “Ik heb koeien gemolken voor een zuivelboer, groenten gezaaid en geoogst in serres, bomen verzorgd op het landgoed van een adellijk koppel en schapen helpen bevallen op een kleine schapenboerderij. Voor een klein gemengd bedrijf met een grote moestuin en enkele dieren heb ik samen met een Franse WWOOF’er een schuur in natuursteen gebouwd en mestte ik wekelijks de stallen uit. Dat was zwaar werk, maar ’s avonds maakten we veel plezier: we speelden muziek en wandelden soms vijf kilometer naar de pub in het dorp”, getuigt Stijn.

“WWOOF is heel laagdrempelig”, legt Tine uit. “Voor weinig geld krijg je toegang tot de volledige databank van bioboerderijen. Dan kan je zelf de projecten contacteren die je interesseren en je verblijf rechtstreeks met hen regelen.” Vrijwilligers verblijven vaak bij de familie van de boer en helpen dagelijks een aantal uur op het project in ruil voor kost en inwoon. “Zo leer je het land op een niet-toeristische manier kennen”, zegt Stijn. “Hoewel ik heel veel heb bijgeleerd over landbouw, heb ik nog het meeste opgestoken van de reiservaring zelf: over Ierland, Ierse muziek, Ierse vrienden, Guinness en whisky en over het leven.”

WWOOF

World Wide Opportunities on Organic Farms (WWOOF) ontstond in Engeland in 1971 en bood oorspronkelijk enkel weekendtrips aan. Zo kregen stadsmensen de kans om de rust van het platteland op te zoeken en een bijdrage te leveren aan de biologische teelt. Vandaag is het een internationaal erkende organisatie en trekken de meeste WWOOF’ers voor enkele maanden naar Noord-Amerika, Latijns-Amerika, Europa, het Midden-Oosten, Afrika, Azië of Oceanië.

© 2012 – Koekje bij de koffie – Lien Santermans

Kinderpsychologen stellen zich vragen bij nieuwe internettrends zoals ‘De mooiste tiener van België’. “Een uitnodiging voor pedofielen”, zegt kinderpsychologe Susan Abbott op de website van Time. “Verwoestend voor het zelfbeeld”, stelt Elizabeth Dowdell, professor uit Philadelphia, op de website van Huffington Post. In Het Belang van Limburg noemt Joëlle Jordens, psychotherapeute en psychologe aan de KHLim, de trend ‘zeer gevaarlijk’.

In hetzelfde artikel van Het Belang van Limburg getuigen twee jonge deelnemers. Geen van beide heeft trauma’s overgehouden aan hun deelname. Sem Loos (13) geeft toe dat hij soms negatieve reacties kreeg, maar die gewoon wiste. Aukje Serdons (16) was bang voor negatieve kritiek, maar werd ervan gespaard, zegt ze zelf. Niet elke deelnemer heeft echter geluk en lijdt onder kwetsende commentaren. Vicky Franssen, doctor in de psychologie en onderzoekster aan Lessius Mechelen, legt uit dat slechte commentaar confronterend kan zijn, maar pleit ook voor nuancering.

Confronterend

“Kritiek op iets dat je belangrijk vindt, komt hard aan. Dat geldt voor iedereen”, zegt Franssen. In het echte leven horen we vaak ‘leugentjes om bestwil’. Zo stellen vrienden tieners gerust wanneer ze een afschuwelijk kapsel hebben of peppen ze hen op na een slecht resultaat op school. Op Facebook gaan de zaken anders, althans in de publieke groepen. “De mensen op de publieke sociale netwerksites of pagina’s behoren niet altijd tot je inner circle en geven vaker negatieve kritiek”, legt Franssen uit.

Er is dus een kloof tussen het verhaaltje dat tieners te horen krijgen in het echte leven en dat wat ze lezen op sociale media, toegankelijk voor onbekenden. “Enerzijds groeien jongeren op in een cultuur van ‘mijn kind, schoon kind’”, zegt Franssen. “Anderzijds heb je het fenomeen dat ze op sociale media steeds meer kritiek krijgen van onbekenden”. Wanneer het verschil tussenbeide te groot wordt, is dat niet bevorderlijk voor het zelfbeeld.

De commentaren zijn soms keihard en dat heeft volgens Franssen ook te maken met de omvang van het publiek. Er zijn ook meer onbekenden op een publiek forum. Daarbij komt dat de commentatoren vaak tegen elkaar opbieden. “Vergelijk een groep vrienden die samen naar het Eurosongfestival kijkt en iemand vindt een outfit niet mooi. Als hij alleen was, zou hij daar niets over zeggen. Maar omdat hij in een groep zit, doet hij zijn best zo snedig mogelijk uit de hoek te komen. Na een tijdje overtreft de ene belediging de andere”, zegt Franssen.

Zelfverminking

“Ik betwijfel dat elke deelnemer een laag zelfbeeld heeft of zo’n wedstrijden gebruikt als een vorm van zelfverminking”, spreekt Franssen andere critici tegen. Volgens haar nemen tieners met een hoog zelfbeeld ook deel aan de schoonheidswedstrijden. “Ik durf het bijna niet luidop te zeggen, maar sommigen doen misschien zelfs mee vanuit een narcistisch trekje”, voegt Franssen er voorzichtig aan toe.

Sommige tieners reageren op positieve kritiek met ‘Stop met liken, ik ben echt niet mooi’. Dat klinkt toch als iemand met een laag zelfbeeld? “Misschien wel, maar dat kan evengoed een gespeeld laag zelfbeeld zijn”, antwoordt Franssen.

‘t Is alweer Facebook

“Iedereen kijkt opnieuw naar de negatieve gevolgen van een fenomeentje op Facebook. Ze doen alsof het verwoestend is en jongeren kasplantjes zijn”, zegt Franssen. De kritiek op wedstrijden zoals ‘De mooiste tiener van België’ is te eenzijdig, vindt ze.

De tieners die deelnemen zijn meestal niet lelijk en weten dat. “Minder mooie tieners hebben niet die keuze om te experimenteren. Zij moeten dagelijks blikken en gegiechel slikken. Zij krijgen dag in dag uit veel meer te verduren in het echte leven, dan de knappe tieners die eens kritiek krijgen op Facebook”, zegt Franssen.

“Er zijn echt grotere problemen dan eens goed op je bek te gaan op het ‘spook’ Facebook. Critici mogen dergelijke tegenslagen wel eens in perspectief plaatsen”, vindt Franssen. Ze blijft erbij dat deze doemberichten over sociale media overdreven zijn. “Ik betwijfel dat iedereen die slechte kritiek krijgt daar littekens aan overhoudt. Incasseren hoort nu eenmaal bij de puberteit”, besluit ze.

© 2012 – Stampmedia – Gunther Malin

De vorige editie in 2011 lokte een duizendtal geïnteresseerden naar het Albertpark aan de Antwerpse Harmonie. Toen vond het festival plaats in het kader van het stedelijke project School aan de beurt. Dit jaar staat het festival op eigen benen en werd het Albertpark ingeruild voor de binnenplaats van Noösfeers gloednieuwe venue op het Antwerpse Noord.

Coffee Factory

Sinds drie maanden betrekken de vijf medewerkers van Noösfeer een oude koffiefabriek aan de IJzerlaan in Antwerpen Noord. Via FMT Vastgoedbeheer kon de organisatie tegen een gunstige prijs de hand leggen op deze parel in leegstand. Nog anderhalf jaar mag Noösfeer hier z’n ding doen, nadien moet een nieuwe locatie gezocht worden aangezien de oude fabriek dan onverbiddelijk tegen de vlakte gaat.

In de fabriek en aanpalende burelen is plaats voor jong talent. Noösfeer wil iedereen die iets creatief te bieden heeft, plaats en gelegenheid geven dat te doen. In de gebouwen is voldoende plaats om iedereen te herbergen. Er wordt ook een exporuimte voor jonge kunstenaars ingericht. Maar ook muzikanten, producenten en andere artiesten zijn welkom op de IJzerlaan 30.

Ambitie

Voor Noösfeer gaat het in de eerste plaats om creatief ondernemen. Welke vorm dat ondernemen aanneemt, is vrij te bepalen. Zo heeft de organisatie ook zelf het initiatief genomen het grootste urban-farmingproject van Antwerpen op poten te zetten. “Verse groenten in het midden van de stad vinden is geen evidentie. Op de daken van de fabriek en de burelen kan perfect een moestuin gedijen. Zo kunnen we op termijn verse, ecologische groenten aanbieden”, zegt Niels Kelchtermans, een van de initiatiefnemers.

Noösfeer schuwt de ambitieuze projecten niet. Deze zomer gaat de organisatie een maand naar het prestigieuze Edinburgh Fringe Festival met een eigen theaterproductie. Die voorstelling werd volledig zelf door de vzw op poten gezet.

Betaal met je sofa

Voorlopig werkt Noösfeer volledig op zichzelf, zonder financiële ondersteuning van buitenaf. Vergaarde inkomsten worden opnieuw verdeeld over verschillende projecten. Daarom wordt ook zaterdag 5 euro gevraagd voor het I Want You-festival. Maar ook daar gaan de organisators creatief mee om, zegt Thomas Deckers: “We willen graag onze relaxruimte uitbreiden. Daarom bieden we gratis inkom aan enthousiastelingen die zelf een zitmeubel meenemen. Eén sofa zorgt voor vier gratis toegangstickets.”

Noösfeer netwerkte zich een weg door Antwerpen met een eigen magazine. Binnenkort komt daarvan het vierde nummer uit, met deze keer ‘creatief ondernemen’ als onderwerp. De productie en samenstelling van die magazines is volledig in handen van de jongeren zelf. Ze gaan nadien zelf op pad om het blad te verkopen.

“Jongeren moeten weten dat ze bij Noösfeer terechtkunnen”, besluit Kelchtermans. “We zijn laagdrempelig en willen jongeren stimuleren en ondersteunen waar mogelijk is. Alles draait erom jongeren aan te zetten tot ondernemen.”

© 2012 – StampMedia – Tekst en foto: Leen Baeten

De opnames gaan al door in juli 2012, dus snel reageren is de boodschap! Ben je geïnteresseerd? Stuur dan voor 15 juni minimum twee recente foto’s, je geboortedatum, adres en telefoonnummer naar casting.zonzocompagnie@gmail.com.
We laten je sowieso gauw weten of je uitgenodigd bent voor een castingmoment. Alvast bedankt en hopelijk tot hoors!

Zonzo Compagnie – Leopoldplaats 10 bus 1 – B-2000 Antwerpen – T: + 32 (0) 3 225 17 02 –

De Londense straatartiest startte in 2006 met zijn project Little People. Zes jaar later was het met You are here eindelijk aan Antwerpen om het decor te vormen voor de miniatuurtaferelen. Met zijn minuscule poppetjes wil Slinkachu mensen aanzetten zich meer bewust te zijn van hun omgeving. De poppetjes komen meestal uit modelbouwpakketten voor miniatuurtreinen. Het project gaat zowel om het plaatsen van de taferelen als de fotografie ervan.

Beroep: onbekend

Het Little People-project begon als hobby maar groeide al snel uit tot een internationale hoogvlieger. Slinkachu zette zijn carrière als grafisch vormgever stop en stortte zich op de kunst. “Initieel wilde ik gewoon fijne dingen creëren voor mezelf en voor mijn vrienden. Dat het zo’n vaart zou lopen, had ik nooit gedacht.” Door die plotse parcourswijziging staat Slinkachu er wat weigerachtig tegenover zichzelf een artiest te noemen. “Ik vind het moeilijk een term te moeten kleven op wat ik nu doe. Meestal benoem ik mezelf als fotograaf, maar dat dekt niet volledig de lading. Het woord ‘artiest’ heeft een bepaalde bijklank en ik weet niet of ik exclusief in dat hokje pas.”

Eenzaam in de stad

Slinkachu stelt zijn taferelen zodanig samen dat ze de eenzaamheid en de melancholie van het leven in een grootstad reflecteren. Mensen moeten zich kunnen vereenzelvigen met zijn kleine personages. “Eenzaamheid is een universeel thema dat toepasbaar is op steden over de hele wereld. Welke vibe een stad ook heeft, er is altijd veel eenzaamheid.” Toch probeert Slinkachu zijn projecten tot op zekere hoogte aan de gaststad aan te passen. Zo draagt een van de Antwerpse personages een rood voetbalshirtje van de lokale voetbalploeg.

De poppetjes schildert hij, zodat ze binnen zijn visie passen. De rest van de enscenering gebeurt veelal met wat op straat voorhanden is. Nadat Slinkachu de scène heeft vastgelegd, laat hij de personages onverbiddelijk achter. Hoewel er heel wat tijd kruipt in het prepareren van de poppetjes heeft Slinkachu er geen moeite mee hen over te laten aan de grillen van de stad. “Nadat ik een installatie heb opgezet, zit mijn taak erop. Ik laat het verder over aan het stadsleven. Ik observeer geen toeschouwers omdat ik niet wil weten wat hun reactie is.”

Bootje van twintig euro

De figuurtjes van Slinkachu zijn ondertussen zeer gegeerd. Daarom doet Antwerpen beroep op kunstminnende vrijwilligers om de kleine dapperen gedurende twee dagen te beschermen. Effectief, maar overbodig voor Slinkachu. “In Berlijn plooide ik eens een miniatuurbootje uit een briefje van twintig euro. Een kleine jongen hield me toen de hele tijd in de gaten. Of die nu vooral gefascineerd was door het geld of het bootje, blijft de vraag. De boot was in ieder geval geen lang leven beschoren, aangezien het jongetje vlak nadat ik klaar was al probeerde het tafereeltje uit het water te vissen. Maar dat vind ik niet erg, het hoort er zelfs bij.”

Van Slinky tot Pokémon

Waarom de artiest onder de naam Slinkachu door het leven gaat, is niet om juridische redenen zoals bij Banksy het geval is. “Het pseudoniem is met het project meegegroeid. Nu probeer ik mijn echte naam uit de belangstelling te houden, omdat ik merk dat hoe minder je weet over een artiest, hoe interessanter het project zelf blijft.” Waar de naam Slinkachu vandaan komt is ondertussen gemeengoed geworden. Doordat de Londenaar vroeger lang, krullend haar had, kreeg hij de bijnaam Slinky, naar het gelijknamige spiraalvormige speelgoed dat, mits een klein tikje eigenhandig trede per trede de trap afgaat. Dat die bijnaam in een Pokémonkleedje gestoken werd, was Slinky’s eigen schuld. “Op de universiteit tekende ik mijn vrienden als Pokémonfiguren. Maar ook ik ontsprong de dans niet. Mijn bijnaam verbasterde tot Slinkachu en die naam is blijven hangen.”

Little People, big plans

Voorlopig zitten er nog geen nieuwe projecten in de pijplijn maar Slinkachu hoopt met zijn Little People nog wel even door te gaan. “Het project blijft lopen maar zal waarschijnlijk een andere vorm aannemen. Op termijn wil ik me focussen op een meer architecturale visie en de omgeving van mijn little people meer belang toekennen dan ik tot nu toe heb gedaan. Het is normaal dat een project evolueert. Ik moet het niet enkel voor het publiek interessant houden maar ook voor mezelf.”

© 2012 – StampMedia – Leen Baeten, Video: Jelle Laurijssen en Mathieu Vancamp